Scottie, w gazetach piszą,
że Phil chce spędzić tu kolejny rok, a Michael chce 36 milionów $.
KONFERENCJA PRASOWA, FINAŁY NBA 3 CZERWCA 1997
Piszą też, że Jerry Krause nie wyklucza wymiany za ciebie,
stawiając twoją sytuację pod znakiem zapytania. Martwi cię to?
Nie.
Byłbym zachwycony, mogąc skończyć karierę w Chicago,
ale jeśli do tego nie dojdzie, poszukam sobie miejsca gdzieś indziej.
Jestem jednym z najlepszych zawodników w historii.
Zdaję sobie sprawę ze swojej wartości.
Jak na jednego z najlepszych, mało ci płacą.
Ile jesteś warty...
Mój czas nadejdzie.
CEREMONIA MISTRZOSTW NBA 1 LISTOPADA 1997
Dziękuję.
Dziękuję za wszystkie wspaniałe momenty, którymi fani w tym mieście
obdarzyli mnie i resztę zespołu w ostatnich dziesięciu sezonach.
Miałem tu wspaniałą karierę
i jeśli nie miałem okazji wam tego powiedzieć: dziękuję.
Pippen dziękuje ze łzami w oczach.
Przez chwilę myśleliśmy nawet,
że ogłosi przejście na emeryturę.
Było mi przykro, bo wiedziałem, że to koniec mojej podróży,
a nigdy nie sądziłem, że skończy się w ten sposób.
Jerry Krause rzucił na wszystko cień, gdy powiedział:
„To ostatni rok Phila.
Po tym sezonie rozwiązujemy drużynę”.
Zostaliśmy zwolnieni ze swoich obowiązków.
NETFLIX — SERIAL ORYGINALNY
Niesamowicie to rozegrał!
Koniec meczu!
Trybuny szaleją...
Nikt tu nikogo nie zdradził.
Czas, bym ruszył naprzód.
To ostatni rok Phila w roli trenera Chicago Bulls.
- Czy oczekiwania są zbyt duże? - Co teraz?
Pytanie brzmi: jak długo to potrwa?
ODCINEK II
Stratujecie mnie.
- Przepraszam. - Uważajcie.
Michael, co sądzisz o przemówieniu Scottiego Pippena?
Trochę dał się ponieść emocjom.
Scottie ma prawo do emocji.
Na pewno pokazał oddanie i miłość do Chicago.
To trudne, gdy czujesz wdzięczność dla fanów,
którzy wspierali cię przez wiele lat.
Czasami, gdy musisz coś powiedzieć,
czujesz głębokie poruszenie.
Po wszystkim, co się stało,
to dla niego na pewno emocjonalna sytuacja.
Rozmawiałeś z nim o...
Chcecie rozmawiać o meczu czy o Scottiem?
O tym i o tym.
Zapytajcie o wszystko Scottiego.
- A co z meczem? - Tak lepiej.
W CZASIE WALKI CHICAGO O MISTRZOSTWO
SCOTTIE PIPPEN BYŁ NA DRUGIEJ POZYCJI W BYKACH W ZDOBYTYCH PUNKTACH.
NA DRUGIEJ POZYCJI W BYKACH W ZBIÓRKACH.
NA DRUGIEJ POZYCJI W BYKACH W MINUTACH NA BOISKU.
NA PIERWSZEJ POZYCJI W BYKACH W ASYSTACH.
NA PIERWSZEJ POZYCJI W BYKACH W PRZECHWYTACH.
NA SZÓSTEJ POZYCJI W BYKACH W ZAROBKACH.
NA 122. POZYCJI W NBA W ZAROBKACH.
Scottie Pippen był niedocenianym Robinem,
a Michael – Batmanem.
Nigdy nie znajdę takiego towarzysza, takiego systemu wsparcia,
takiego partnera, jakim był Scottie Pippen.
Gra z nim była przyjemnością.
Byki fundują nam niezłą rozrywkę.
Pippen podaje z powrotem do Jordana! Tak. O rany!
Ucząc się na błędach,
szkoła życia, jaką fundował mu Michael, zrobiła z niego...
DZIENNIKARZ ESPN - 1996-2004
...twardziela.
Scottie biegnie pod kosz,
- wrzuca piłkę do kosza... - Nad Barkleyem!
Jako obrońca był nie do przebicia.
Sedale Threatt. Antonio prosto...
- O rety, Pippen! - Co za zagranie!
Fantastyczna defensywa, od początku do końca!
Pip!
Dużo mi pomagał w sposobie, w jaki podchodziłem do gry,
w jaki rozgrywałem mecz.
Gdy mówią o Jordanie, powinni mówić o Pippenie.
Wszyscy mówią, że wygrałem te wszystkie mistrzostwa.
Nie wygrałem ich bez Scottiego Pippena.
Więc uważam go za najlepszego kolegę z zespołu w historii.
Dorastałem w miasteczku z 3500 mieszkańców.
Praktycznie wszyscy się znali.
Moi rodzice byli bardzo silnymi ludźmi i walczyli o przetrwanie.
Musieli, bo mieli 12 dzieci.
W ogródku mojej babci wisiał kosz.
W ogródku była ziemia, więc zawsze unosił się kurz.
To nie miało znaczenia. I tak miałem stare buty.
Byliśmy blisko. Wszystkim się dzieliliśmy.
BRAT SCOTTIEGO
Fajne czasy. Nie wiedzieliśmy, że jesteśmy biedni.
Miałem 11, może 12 lat.
Tata wrócił do domu, a gdy jadł kolację,
przewrócił się do tyłu i doznał udaru.
Zawsze gdy o tym myślę, mam to przed oczami.
Stracił zdolność mówienia i wylądował na wózku.
Poruszał się w nim do końca życia.
Sześć lat przed tym
mój drugi najstarszy brat był w szkole średniej.
Jakiś dzieciak upadł na niego w trakcie zapasów na WF-ie.
Został sparaliżowany...
- Więc dorastałeś z... - Dwoma.
Mieliśmy w domu dwie osoby na wózku.
Koszykówka dawała mi okazję, by wyjść z domu i grać.
Nie potrzebowałem innych zawodników.
Dr J. był moim bohaterem w dzieciństwie.
Zawsze chciałem grać jak on, robić takie same wsady.
Czułem, że pewnego dnia będę na jego miejscu.
To marzenie każdego dzieciaka.
Każdy dzieciak na pewnym etapie marzy, by grać w NBA.
To tylko marzenie.
On zawsze wiedział, że trafi do NBA.
- Wierzyłeś mu? - Niespecjalnie.
Scottie zaczynał na UCA jako opiekun sprzętu,
ale ćwiczył i robił wszystko to,
co pozostali zawodnicy.
Kilku kolesi miało słabe wyniki w nauce, więc stracili stypendia.
Poszedłem do trenera.
Byłem bardzo wytrwały i w końcu dał mi stypendium.
Zaczynał jako rozgrywający ze wzrostem 186 cm i wagą 70 kg.
Obserwowałem go w akcji i pomyślałem,
że ma coś w sobie, ale musi nabrać masy.
Zaczął podnosić ciężary.
Zaczął lepiej radzić sobie z piłką.
Wyżej skakał.
Robiłem postępy w zastraszającym tempie.
W wakacje między pierwszym a drugim rokiem
urosłem prawie 13 cm.
Gdy go znów zobaczyłem, miał już 198 cm.
Następnym razem – 204 cm.
Piękne podanie... Jeden na jednego!
Pippen wybija się na samej linii...
Eksplodował.
Trzech na jednego, Parish do Pippena, ten do...
Gdy urósł, zachował umiejętności rozgrywającego.
Scottie Pippen pod McClainem...
Robił zbiórkę na jednym końcu,
kozłował na drugi koniec, omijał wszystkich i robił wsad.
Niewielu graczy to potrafi.
Pamiętam, że trener powiedział mu, że mu się przyglądają.
Byłem fanatykiem koszykówki.
Poszedłem na mecz z Pippenem. Wiedziałem, że będzie dobry.
Gdy go poznałem, nie potrafił sklecić zdania.
Był nieśmiały.
Gdy kończył uniwersytet, a jego drużyna
była stowarzyszona w NAIA,
był najlepszy w swojej lidze w Ameryce.
Podekscytowałem się.
Gdy zobaczyłem, jak Pippen gra,
wiedziałem, że to będzie wyjątkowy zawodnik.
Łowcy talentów NBA dostrzegli tę wszechstronność i zdolności.
Dostrzegli pokorę.
Seattle SuperSonics wybierają Scotta Pippena z Central Arkansas.
Scott Pippen z University of Central Arkansas.
WYBÓR W PIERWSZEJ RUNDZIE DO SEATTLE
Ma 21 lat i tak, kochani,
pewnie nigdy o nim nie słyszeliście.
Gdyby ktoś rok temu
powiedział ci, że zostaniesz wybrany,
co byś odpowiedział?
Powiedziałbym, że żartuje.
Uznałbym to za jeden wielki żart.
Czy wiesz, że Seattle ma z Chicago umowę
i zostaniesz wymieniony?
Nic o tym nie słyszałem.
- Wygląda na to, że założyłeś złą czapkę. - Tak?
Wiedzieliśmy, że musimy kombinować, żeby dostać w drafcie
wyższe miejsce, żeby go zdobyć.
Krause był w stanie to zrobić.
Dzień wcześniej umówiliśmy się na wymianę,
więc Seattle wybrało go dla nas,
a potem go przejęliśmy.
Chicago to świetna franczyza i każdy z zawodników,
którzy siedzą na widowni, chciałby zagrać w Chicago Bulls.
Chicago Bulls dostali Scottiego Pippena,
który ma podobno zrobić w NBA duże wrażenie.
Dobra, dajemy!
To debiut Scottiego Pippena w wielkiej lidze.
Barkley prawie ją wykopał, a teraz przejął ją Pippen!
Pippen wyrwał się do przodu!
Pippen przechwycił piłkę i wykonał wsad dwoma rękami na drugim końcu.
Scottie gadał niezłe głupoty.
SKRZYDŁOWY BYKÓW - 1985-88
Mówił, że będzie lepszy niż Michael Jordan...
jako debiutant.
Wierzyłem w swoje umiejętności jako zawodnika.
Ale byłem debiutantem, więc tak mnie traktowano...
Charles był łobuzem i dostało mi się za to, że tak mówiłem.
To nasz debiutant.
Mamy umowę, mam to znosić.
Tak będziemy go traktować przez następny rok.
Jasne?
- Tak. - Dobrze.
Musisz mu walnąć.
Od razu dostrzegłem,
że nie jestem już najlepszy w drużynie.
Jordan wybija piłkę... Jest wolna.
Jordan wyrywa się do przodu...
Michael był wielką gwiazdą koszykówki.
Był największą gwiazdą ze wszystkich sportowców.
To nie był jakiś przeciętny koleś, z którym idziesz na lunch.
Było inaczej.
W roku, w którym zadebiutowałem, dał mi parę kijów golfowych.
Dał debiutantowi parę kijów? Miło z jego strony.
Próbował mnie zwabić, żeby zabrać mi wszystkie pieniądze.
Każdy potrzebuje takiego asystenta,
który odwali brudną robotę, a Pippen był w tym świetny.
I znów Michael za trzy punkty.
Scottie lewą ręką!
Ale płacili mu tak mało,
że nie był nawet w setce najlepiej zarabiających zawodników NBA.
Pippen nie mógłby zarabiać mniej.
Jest 122. miejscu wśród najlepiej zarabiających zawodników w lidze.
Pippen podpisał kontrakt w 1991 roku. Pamięta pan jego warunki?
Nie pamiętam jego warunków, ale pamiętam, że był dłuższy,
niż mogło mu się to opłacać.
Pippen!
Wielbię cię, stary!
W 1991 roku Pippen podpisał kontrakt na siedem lat na 18 milionów dolarów.
Gdyby dobrze to rozegrał, mógłby zarobić nawet dziesięć razy więcej.
Powiedziałem Scottiemu to samo, co Michaelowi.
Żeby nie podpisywał tego kontraktu. Że jest wart więcej.
Że długi kontrakt bardzo go ograniczy.
Uważałem, że nie stać mnie było na ryzykowanie.
Gdybym doznał kontuzji i nie był w stanie zarabiać.
Musiałem zadbać o bliskich.
Opiekował się rodzicami, zbudował im dom.
Co miesiąc wysyłał im pieniądze.
Opiekował się nimi.
Nie ma niczego, czego bym potrzebowała.
O niektóre rzeczy nie muszę go prosić.
MATKA SCOTTIEGO
Czuję, że mnie kocha.
Wiem, że ja go kocham.
Podpisał długi kontrakt i okazało się, że wycenił się zbyt nisko.
Liga zrobiła się popularna, dochody znacznie wzrosły.
Wzrosły też zarobki.
Jerry Reinsdorf był w tej kwestii stanowczy, gdy podpisywali kontrakt.
„Przestań przychodzić”.
„Nie probuj renegocjować kontraktu”.
To było żenujące, bo był chyba drugim najlepszym zawodnikiem w NBA.
Jego wartość była ogromna.
Schodzisz na dół, właśnie tak.
Na tej nodze jest w porządku,
ale na drugiej moja rzepka nie...
Dotarliśmy do przełomu 97 i 98 roku i to był ostatni rok kontraktu Scottiego.
Był bardzo sfrustrowany, bo chciał, żeby mu zapłacono.
Zasługiwał na to.
Scottie miał w sobie dużo gniewu.
Od wielu lat był jednym z najlepszych zawodników.
Zrobił dla Byków tak wiele.
Jego frustracja aż kipiała.
Mistrzowie trafili dziś do wiadomości.
Scottie Pippen wypada z gry na dwa, trzy miesiące.
W poniedziałek Pippen przeszedł operację stopy.
Kontuzja dokuczała mu
od finałów Konferencji Wschodniej.
Miałem w kostce naderwane ścięgno
i zdecydowałem się na operację tak późno,
bo stwierdziłem,
że nie chcę spieprzyć sobie lata, przechodząc rehabilitację przed sezonem.
Oni nie będą czekać na mnie z otwartymi ramionami.
Więc spędzę miło lato, a sezon wykorzystam na przygotowania.
Scottie popełnił błąd.
Mógł poddać się operacji zaraz po zakończeniu sezonu,
być gotowym na nowy sezon.
Tak naprawdę próbował zmusić zarząd
do zmiany swojego kontraktu.
A Jerry się nie zgadzał.
Musiałem zacząć sezon, wiedząc, że nie możemy liczyć na Scottiego.
Musieliśmy znaleźć sposób, by wygrać.
Jak poradzicie sobie w listopadzie i grudniu bez Scottiego?
Musimy współpracować.
Jeden zawodnik sam nic nie wskóra.
O to chodzi w zespole,
musimy wspólnie zastąpić Scottiego.
Wiemy, że nie ma go z nami, ale gramy dalej.
Chicago Bulls bez Scottiego Pippena. Chyba im go dziś brakowało.
Drużyna Atlanta Hawks pokonała dziś Byki w Atlancie.
Zakończyli wynikiem 80-78.
To będzie dla Chicago Bulls poważną przeszkodą.
11 LISTOPADA 1997
Cavaliers pokonali Chicago Bulls...
Jest wcześnie, ale Byki
mają po cztery przegrane i wygrane.
W tym sezonie nie zdobyli jeszcze 100 punktów.
W grze brakuje nam ciągłości i rytmu.
Zawsze zapewniał nam to Scottie.
Scottie był w naszej drużynie kluczowy. Spajał nas.
W dobrej drużynie utratę jednego zawodnika odczuwa się jak utratę pięciu.
Wszyscy zawsze oczekują, że będziemy wygrywać.
Na początku tego sezonu przegrywaliśmy mecze.
Mieliśmy wrażenie, że mamy kłopoty.
To koniec czasu, a mecz zakończył się...
20 LISTOPADA 1997
...dramatycznym zwycięstwem Phoenix Suns nad Chicago Bulls.
Scottie mógł poddać się operacji po sezonie.
Tak.
Celowo zrobił to tak późno, by zagrać na nosie zarządowi.
Zdenerwowałeś się tym?
Nie.
Musisz zrozumieć mentalność zawodników, ich podejście.
Niektórzy to potrafią, inni przeciwnie.
A Scottie pewnie potrzebował tego
jako wytłumaczenia swoich zarobków.
Więc nie traciłem wiary. Wiedziałem, że to przetrwamy.
Idziemy do przodu.
Phil jest bardzo dobry
w zarządzaniu przeszkodami, dbaniu o to, byśmy byli skupieni.
Scottie miał inny kalendarz.
Będzie ciężko,
ale musimy poradzić sobie bez niego.
Kiedy przychodziło co do czego, ten ciężar spoczywał na Michaelu.
A ten chętnie brał go na siebie.
Podobało mu się to. Lubił brać to na siebie.
Przygotowuję się fizycznie do tego, z czym muszę się zmierzyć.
Nie mogę się doczekać.
Michael chciał być najlepszy w najlepszej drużynie.
Scottiego nie ma z nami, ale my i tak jesteśmy najlepsi.
Chciałem, by chłopacy zrozumieli mój punkt widzenia.
To mój głos musiał być najgłośniejszy.
Pozwoliłem, by mój gniew był dla nich motywacją.
Krzyczałem: „Chcę tego! A wy?”.
Podnosił głos, wyzywał ich.
„Musimy lepiej zbierać.
Nie gramy drużynowo. Nasza obrona jest leniwa”.
A co on robi? Siada i czeka. Na co czekasz?
Czekam na podwojenie.
Czemu? Gdy grasz agresywnie, przyjdą ci na pomoc?
Nie przejmował się uczuciami innych. Każdy mógł odejść.
Z uśmiechem na ustach mówił: „Wynocha. Nie jesteś tu potrzebny”.
Pieprzony Harp! Na co czekasz?
- Myślisz, że nie damy rady? - Mamy czas.
Toni, nic nie szkodzi.
Wiesz czemu?
Bo mogę krzyczeć na was cały dzień.
Każdy dzień bez Scottiego
dodawał innym pewności, że mogą nas pokonać.
Jeśli chcesz utrzymać przewagę nad innymi,
nie możesz pozwolić im nabierać pewności siebie.
To napędzało mnie do działania. Bierzmy się do roboty.
Wygrajmy ten pierwszy mecz. Nie będę powtarzał.
Zróbmy to.
- Na co przyszedł czas? - Na grę!
Byki są dziś naprawdę zdeterminowane, by odmienić swój los
po czterech wyjazdowych przegranych. To wstyd dla tak dobrej drużyny.
Byki w czarnych koszulkach, Clippers w białych.
Clippers byli pośmiewiskiem. Byli najgorszą drużyną w lidze.
A jednak największe miernoty ligi pokonały Byki dwoma dogrywkami.
Jordan cały czas czekał, by ktoś mu pomógł,
ale nikt mu nie pomagał.
Podczas tego meczu odnalazł w sobie nowe pokłady energii.
Czy Michael Jordan jest zmęczony?
Nie.
Żeby wygrali, Jordan musiał zdobyć 49 punktów.
Widzieliśmy tu dziś wielki talent.
Byki wygrywają pierwszy raz na wyjeździe, 111-102.
Jordan zdobył zaledwie 49 punktów.
Mieliśmy szansę wygrać
wszystkie wyjazdowe mecze oprócz Cleveland.
Mam nadzieję, że to początek naszej dobrej passy.
Graliśmy mecze wyjazdowe. Naprawdę potrzebowaliśmy tej wygranej.
Jordan był wykończony, fizycznie i psychicznie.
Dobra robota, stary. Niezłe zakończenie.
Nie miałem wyboru.
- Mam nadzieję, że artykuł ci się spodoba. - Dzięki.
To moja osobowość. Muszę wygrać za wszelką cenę.
Jeśli muszę zrobić to sam, robię to.
Przepraszam.
Zawsze, gdy wchodzę na boisko,
skupiam się na wygranej.
Przepraszam.
- Proszę się odsunąć. - Nie.
Jeśli nie mogę, wariuję.
Gdy patrzę w przeszłość,
rozumiem, jak stałem się tym, kim jestem.
Nie byłbym w tym miejscu bez lekcji,
które odbyłem w bardzo młodym wieku.
Ten duch rywalizacji towarzyszy mi od dzieciństwa.
LISTOPAD 1997
WILMINGTON, KAROLINA PÓŁNOCNA
Rodzice zapewnili nam
wszelkie możliwości, żebyśmy odnieśli w życiu sukces.
Mój tata pracował w General Electric, a mama w banku.
Byłem czarnym dzieciakiem, który dorastał w Wilmington.
Próbowaliśmy zapracować na swoją pozycję.
Jako rodzina byliśmy z natury twardzi. Ojciec, matka,
a środowisko, w którym nas wychowywali, też było twarde.
Gdy się przewrócisz, musisz wstać.
Zawsze dajesz z siebie wszystko i próbujesz wygrać.
Nienawidziliśmy przegrywać.
Pan Jordan i ja zawsze uczyliśmy ich...
MATKA MICHAELA
...żeby nie czekali, aż ktoś im coś da.
Że są silni i inteligentni, że muszą na to zapracować.
Mieliśmy pięcioro dzieci i oboje pracowaliśmy.
OJCIEC MICHAELA
Czasami martwiliśmy się, że dzieci są same w domu,
więc zdecydowaliśmy, że wciągniemy ich do sportu.
Zawoziliśmy ich na boisko,
salę gimnastyczną, by się w to angażowali.
Rodzice organizowali mi dużo zajęć.
Chcieli, żebyśmy wszyscy uprawiali sporty zespołowe,
żebyśmy nauczyli się czegoś o życiu.
Rasizm istniał wtedy w całej Karolinie Północnej,
w całej Ameryce.
Dużo go tam wtedy było.
Więc jako dziecko stwierdziłem, że nie chcę tam być.
Chciałem wyjść poza to.
Miałem motywację, by zostać kimś poza Wilmington.
Pomógł mi w tym sport.
Często robiliśmy sobie zawody w ogródku.
Moi bracia nie lubili przegrywać, ale nie aż tak jak ja.
Jeśli mnie wtedy pokonałeś, musieliśmy się bić.
Taki wtedy byłem.
Ta dwójka ze sobą rywalizowała.
Prawdę mówiąc, w tamtym czasie
to Larry był lepszym koszykarzem.
Ojciec dużo od nas wymagał.
Jeśli jego zdaniem nie dawałeś z siebie wszystkiego,
szukał sposobu, by wymagać więcej.
To było dla Michaela motywacją,
bo Larry był dobry w wielu rzeczach.
Jeśli chodzi o rywalizację,
nie byłoby mnie tu, gdyby nie współzawodnictwo z bratem.
Gdy walczysz z kimś, kogo naprawdę kochasz...
to rozpala w tobie ogień.
Zawsze czułem, że walczę z Larrym o uwagę ojca.
W domu wszystko robię sam.
Zabierałem ze sobą Larry'ego,
który był zafascynowany wszelkimi naprawami.
Był z tego dumny.
Gdy prosiłem Michaela o śrubokręt krzyżakowy,
podawał mi cęgi.
Traciłem do niego cierpliwość
i kazałem mu wracać do domu.
„Nigdy nic nie osiągniesz. Wracaj do domu do matki”.
To traumatyczne przeżycia,
bo ja pragnąłem tej aprobaty.
Tej pewności siebie.
Więc byłem jeszcze bardziej zdeterminowany,
by być tak dobry, a może nawet lepszy, niż mój brat.
LICEUM LANEY WILMINGTON, KAROLINA PÓŁNOCNA
Poznałem go podczas kwalifikacji,
ale nie wykazał się wtedy niczym szczególnym.
W drugiej klasie nie dostał się do reprezentacji.
TRENER W LICEUM LANEY
Gdy się nie dostałem, byłem bardzo zniechęcony.
Chciałem zrezygnować ze sportu.
Myślałem, że trener mnie nie lubi.
Był załamany. Wrócił do domu smutny, zapłakany.
Oboje płakaliśmy, bo wiedziałam, jak bardzo tego pragnął.
Powiedziałam mu, że jeśli tego chce, musi ciężko pracować przez wakacje.
I tak zrobił.
Ćwiczył całymi dniami. Cały czas miał w dłoni piłkę.
Chcesz wydobyć z niego to,
co najlepsze?
Powiedz mu, że czegoś nie umie.
To dla niego osobiste wyzwanie, by udowodnić ci,
że nie masz racji.
Z drugiej do trzeciej klasy zrobił niesamowite postępy.
Wzrost odegrał w tym dużą rolę.
Miał jakieś 156 cm wzrostu. Gdy wrócił jesienią, miał już 192 cm.
Zawsze był świetnym rozgrywającym.
Radził sobie z piłką.
Te 193 cm wzrostu
uczyniły z niego lepszego zawodnika.
Wiedzieliśmy, że jest wyjątkowy.
Zadzwonił do nas dyrektor Hanover County Schools
i powiedział, że mają utalentowanego chłopaka.
To był Mike Jordan.
Zaprosiliśmy go na obóz koszykarski.
Gdy przyjechał, powiedziano nam, że jest dość dobry.
Gdy wyjeżdżał, uważaliśmy go za najlepszego zawodnika w Ameryce.
LIPIEC 1980
PAŹDZIERNIK 1985
NA POCZĄTKU SEZONU 1985-86 MICHAEL JORDAN PROWADZIŁ
W BYKACH W PUNKTACH, ASYSTACH, ZBIÓRKACH I PRZECHWYTACH.
MIANOWANO GO DEBIUTANTEM ROKU NBA.
BYŁ GOTOWY POPROWADZIĆ CHICAGO DO DRUGICH PLAY-OFFÓW.
29 PAŹDZIERNIKA 1985
To był drugi mecz drugiego sezonu.
Graliśmy z Golden State. Skoczyłem, by przerzucić piłkę.
Byki biegną do Jordana...
Wylądowałem płasko na stopie.
Wygląda na to, że Michael trochę kuleje.
Już wcześniej doznał kontuzji tej kostki.
Na tomografii komputerowej widać było złamanie. Byłem skończony.
Debiutant roku Michael Jordan schodzi z boiska ze złamaną stopą.
Byłem załamany. Nigdy nie miałem kontuzji.
Ze stopą w gipsie nic nie mogłem robić. Przepełniał mnie niepokój.
Byłem drażliwy w stosunku do wielu ludzi.
Złamał tę kość na środku.
To część ciała,
która nie goi się zbyt szybko z powodu słabego ukrwienia.
Rekonwalescencja trwa od sześciu do dwunastu tygodni, może dłużej.
Zdarza się, że złamanie się nie zrasta.
Michael nigdy nie ominął meczu, przez całe liceum,
na studiach i w NBA.
Wtedy ominął 64 mecze.
Nie miałem nic do roboty. Oglądałem mecze z ławki.
Przyjechali do mnie rodzice.
Nie mogliśmy zatrzymać go na ławce.
Mówiliśmy mu z mężem, że nie jest gotowy.
Mówił, że sam najlepiej wie, kiedy jego ciało jest gotowe.
„Lekarz wie najlepiej”.
Rwałem się, by coś zrobić.
Więc...
Wróciłem na studia.
UNIWERSYTET KAROLINY PÓŁNOCNEJ
Zacząłem chodzić na siłownię, rzucać.
Grałem jeden na jednego,
potem dwóch na dwóch, trzech na trzech.
Pięciu na pięciu. Byki nic o tym nie wiedziały.
Gdy wróciłem do Chicago Bulls...
łydka kontuzjowanej nogi była silniejsza niż tej zdrowej.
Zapytali: „Co ty, do cholery, robiłeś?”.
Nie wiedzieliśmy, że gra. Powiedział nam, jak wrócił.
Że ostatni tydzień grał przez półtorej godziny,
codziennie.
Serce mi zamarło,
byłem w szoku. Mój Boże.
Stopniowo ćwiczyłem coraz więcej, aż zacząłem grać pięciu na pięciu.
Zdobyłem pewność, że stopa całkowicie się zagoiła, mogę na niej grać.
Michael zapytał, jakie są szanse, że podczas gry znów dozna kontuzji?
Lekarz powiedział, że 10%.
Wkurzyłem się. Miałem 10% szans na kontuzję,
ale 90% szans na grę bez kontuzji.
Wtedy ja zapytałem lekarzy,
co stanie się w przypadku tych 10%?
Powiedzieli, że to byłby koniec jego kariery.
Wszyscy zawsze myślą o negatywach.
Myślę, że szklanka jest w połowie pełna, inni – że jest w połowie pusta.
Powiedziałem mu, że nie rozumie stosunku ryzyka do nagrody.
Zapytałem go, czy gdyby miał ból głowy i dałbym mu opakowanie tabletek,
z których dziewięć by mu pomogło, ale jedna mogłaby go zabić,
czy wziąłby je.
Powiedziałem, że to zależy, jak duży mam ból głowy.
Z perspektywy Jerry'ego Reinsdorfa...
PISARZ, AUTOR RARE AIR
...to była czysto biznesowa decyzja.
To twoja franczyza, dosłownie.
Uważałem, że nie powinien ryzykować powrotem,
bo i tak nie zdobylibyśmy mistrzostwa.
Po co ryzykować końcem kariery nawet w 10%?
On widział to inaczej.
Zacząłem myśleć, że może nie chodzi o to, żebym grał,
tylko żebyśmy przegrywali mecze
i wzięli udział w loterii.
Czy chodzi o zdobycie lepszej pozycji?
Może o loterię?
Oby nie. To oznaczałoby nastawienie na przegraną,
nie tylko wśród zespołu, ale także w zarządzie.
Zawsze powinniśmy starać się wygrać.
Właściciel Byków, Jerry Reinsdorf, w końcu przystał na kompromis
który pozwoli jego gwieździe
grać konkretną liczbę minut w każdym meczu.
Poszliśmy na kompromis i pozwoliliśmy mu grać
siedem minut w każdej połowie.
Pozwolili mi wrócić,
ale ograniczyli mi czas na boisku.
Jordan z 10 punktami ma ograniczony czas.
Pozwalali mu grać siedem minut w każdej połowie, ze stoperem w ręku.
Gwizdek.
Dla Michaela to się liczy!
Mógł być w trakcie rzutu, ale gdy zadzwonili,
musiał zejść.
Michael Jordan usiadł na ławce.
Nie wygląda na szczęśliwego. Jest nakręcony i gotowy do gry.
Będą musieli go powstrzymać.
Jakie jest uzasadnienie tych siedmiu minut?
Lekarze zalecili nam pewną ilość czasu.
Wzięliśmy pod uwagę prawdopodobieństwo
i chcieliśmy zredukować ryzyko.
Trenerem był wtedy Stan Albeck.
Powiedziałem mu: „Pieprzę tych kolesi.
Daj mi najważniejsze siedem minut”.
Zaczęliśmy wygrywać i na horyzoncie pojawiły się play-offy.
Czas na decydujący mecz.
3 KWIETNIA 1986
Graliśmy z Indiana Pacers.
Musieliśmy wygrać, żeby dostać się do play-offów.
Stan dostał opieprz. Powiedzieli mu, że jeśli zagram o sekundę dłużej
niż te 14 minut, to z miejsca go zwolnią.
Jordan w pobliżu Oakleya, rzut z wyskoku za końcową linię boiska...
Wpadłem w 14-minutowy szał na boisku.
Mieliśmy szansę na wygraną.
Pod kosz z lewej wchodzą Byki...
Z ponad pięciu metrów. Byki prowadzą...
Richardson, Fleming, rzut z sześciu metrów, dobrze!
CZWARTA KWARTA
Zostało 31 sekund. Byki robią przerwę. Minus jeden...
Nagle kończy mi się czas.
Nie wiem, czy Jerry zszedł z trybun
i kazał posadzić go na ławce. A zostało 30 sekund.
Zostało 31 sekund.
Michaelowi skończył się czas.
Byłem wkurzony.
Co za fantastyczna gra...
Michael ich przejrzał.
Gra się, żeby wygrać. Koniec, kropka.
Nie chciał słyszeć o drafcie.
O tym, że ominą ich play-offy
i jakie to byłoby super.
Tak się nie gra.
Błagałem Stana, żeby pozwolił mi grać.
Choćby te pieprzone 13 sekund.
Choć na 13 sekund.
Powiedział, że nie może, bo straci pracę.
To potwierdziło całą teorię,
że nie chcemy dostać się do play-offów,
by zdobyć lepsze miejsce w drafcie.
Przysięgałem, że będziemy w play-offach,
i to jest nasza szansa.
Jesteśmy przy piłce i zostało 13 sekund.
I nagle John Paxson zdobywa decydujący punkt.
Pax wykonuje rzut z wyskoku jedną ręką...
Miałem szczęście i wrzuciłem piłkę do kosza,
dzięki czemu wygraliśmy.
Chicago Bulls wygrywają! Jednym punktem!
Co za wielka wygrana Byków!
Poszliśmy do szatni...
Stan zamknął drzwi na zamek.
Jerry Krause zszedł do nas i chciał wejść,
a Stan go nie wpuścił.
To było...
To nie była dobra sytuacja.
Michael stracił zaufanie do zarządu, a konkretnie do Jerry'ego Krause'a,
ponieważ uważał, że zarząd pogwałcił najważniejszą zasadę sportu,
powiedziałbym, że najważniejszą zasadę,
którą kierował się w życiu Michael.
Zawsze trzeba dawać z siebie wszystko i dążyć do wygranej.
Od tego momentu
relacja Michaela z właścicielami i zarządem bardzo się popsuła.
Już nigdy się nie poprawiła.
Nikt nie może umniejszyć potęgi i chwały Michaela Jordana.
W ostatniej chwili Byki dostały się do play-offów,
co, jak na ironię, przypłacili szansą
na jeden z siedmiu wyborów w przyszłorocznym drafcie.
Zagraliśmy w play-offach.
W sezonie zasadniczym wygraliśmy tylko 30 meczów.
To ósma pozycja.
Jordan doprowadził swoją przegrywającą drużynę do play-offów.
Jak ich nagrodzono?
Meczem z potężnymi Boston Celtics,
z czterema zawodnikami z Galerii Sławy.
W drużynie byli Parish, McHale i Walton.
Mieli po około 213 cm wzrostu, potrafili rzucać, biegać i bronić.
Rozgrywającymi byli Danny Ainge i Dennis Johnson, a ja byłem skrzydłowym.
Mieliśmy silny zespół, wysoki.
Ze wszystkich zespołów, w których grałem, ten był najlepszy.
Rywalizacja z tym zespołem...
Właśnie po to gramy, by znaleźć się w takiej sytuacji.
Celtics wygrali u siebie 31 meczów.
W sezonie zasadniczym w tym roku zwyciężyli z Chicago sześć razy.
Michael emanował niesamowitą pewnością siebie.
Uwielbiał wielką scenę.
Mieliśmy zagrać z Larrym Birdem i Boston Celtics.
To była nasza wielka szansa.
Michael miał za sobą poważną kontuzję.
Nie wiedzieliśmy, jak będzie.
Jordan wrócił, a jego czas na boisku jest nieograniczony.
Jest gotowy, by w końcu zaszaleć.
Zaczynamy mecz w Boston Garden.
Anulowali moje ograniczenia, więc to było jak uwolnienie dzikiego psa.
Jordan zawisa w powietrzu i rzuca...
Jordan rzuca z końcowej linii...
Jordan zmienił zdanie, ale i tak trafił.
Mieliśmy robić to, co w naszej mocy, by powstrzymać Michaela.
Ale wielkich nie da się powstrzymać.
Michael Jordan robi koło, rzuca z odchylenia, traci równowagę...
Niesamowicie!
Jordan pokonuje Dennisa.
Carlisle dostał beznadziejne zadanie gry obok Jordana.
Czy to niesamowite?
Carlisle chce uciec do mamusi.
Zniecierpliwiony Jordan pędzi do przodu.
Patrzcie na to!
Było w lidze wielu zawodników, którzy zdobywali punkty.
On zostawił ich w tyle.
Trzymaliśmy się planu i wygraliśmy ostatnim rzutem.
McHale, Bird, Parish. I faul. Oto Celtics.
KONFERENCJA WSCHODNIA, PIERWSZY MECZ
CELTICS PROWADZĄ W SERII 1-0
Kto zagrał dziś najlepiej?
Trudno było nie zauważyć Jordana.
Był najlepszym zawodnikiem meczu.
Z 49 punktami i czterema zbiórkami.
Pokazał spektakularny indywidualny wysiłek.
Teraz Chicago i Stan Albeck muszą przygotować go
do drugiego meczu.
Grali dziś naprawdę ciężko.
Pamiętam drugi mecz. Dzień wcześniej grałem z nim w golfa.
Michael, Danny, Mike Care i ja.
Michael i Danny nieustanie się ze sobą droczyli.
Przed drugim meczem grałeś w golfa z Dannym Aingem.
Coś mi dziś nie idzie.
Tego dnia wygrałem od Michaela parę dolców i dokuczaliśmy sobie.
To pewnie był błąd.
Nie wbijesz.
To zaczyna mnie wkurzać.
Gdy skończyliśmy, najpierw odwieźliśmy Danny'ego.
A Michael mówi:
„Powiedz DJ-owi, że mam dla niego jutro prezent”.
KONFERENCJA WSCHODNIA, DRUGI MECZ
W pierwszym meczu zdobył 49 punktów.
Ale nikt nie spodziewał się tego,
do czego doszło podczas drugiego meczu.
Punkt za punktem. Wsady, rzuty o tablicę.
Rzucał ze środka nad zawodnikami.
W drugim meczu grałem bez zatrzymania.
Non-stop.
Switchowanie. Bird pilnuje Jordana. Ten i tak rzuca z wyskoku.
Stan Albeck cały czas mnie izolował,
a ja wykorzystywałem swoją młodość i energię.
Jordan wykorzystuje swoją szybkość.
Jordan z 31 punktami. W sam środek tarczy.
Jordan przeciwko Ainge'owi, obraca się na linii, rzuca i fauluje.
Tego dnia wszyscy się z nim mierzyliśmy.
DJ był naszym najlepszym obrońcą,
a w pierwszej kwarcie został sfaulowany cztery razy.
Cztery faule na Dennisie Johnsonie. Witamy w klubie.
Goniłem za nim dobrą chwilę, Danny podobnie. DJ też próbował.
Pamiętam, że się śmiałem,
gdy Walton mnie przeklinał,
bo kilka razy musiał pilnować Jordana.
Jeszcze jeden faul Waltona i wylatuje.
Jordan jeden na jednego...
Kosz...
Walton wyleciał.
Z 18 rzutów wolnych Jordan trafił 16 razy.
To 48 punktów dla Michaela Jordana.
Podobało wam się 49 punktów. Co powiecie na 50?
Rzut z wyskoku nad Parishem.
Jordan zdobywa 52 punkty...
Michael z wyskoku z końcowej linii... Dobrze! I faul.
Michael rzuca na remis. Czas się skończył.
Dogrywka w Boston Garden!
Jordan rzuca, 56 punktów.
Zdobył 61 punktów, dorównując rekordowej ilości punktów w meczu w play-offach.
Udało mu się! Zdobywa 63 punkty!
W Boston Garden ustanowiono nowy rekord NBA!
To był mecz z dużą ilością punktów
i na szczęście dostaliśmy ostatni rzut.
Bird wykonuje zasłonę dla Parisha.
Po ciężko zdobytym zwycięstwie Boston Celtics
wychodzi na prowadzenie 2-0.
Wygraliśmy ten mecz, ale to Michael był jego gwiazdą.
Najbardziej wartościowym zawodnikiem meczu jest Michael Jordan
z rekordową liczbą 63 punktów w jednym meczu play-offów.
Wygraliśmy tę serię,
ale to on pokazał niesamowitą grę w play-offie.
Nigdy czegoś takiego nie widziałem, ani wcześniej, ani później.
To nie był Michael Jordan. To był Bóg przebrany za Jordana.
JORDAN ROBI WRAŻENIE NA BIRDZIE
Nie ma sobie równych.
Nigdy nie widziałem, żeby ktoś tak grał,
a widziałem wszystkich.
Jordan bije wszystkich zawodników NBA.
OBROŃCA L.A. LAKERS
O głowę.
Tacy jak ja czy Larry, którzy znali się na grze...
GRAŁ W 12 MECZACH GWIAZD NBA
...znali się na koszykówce, wiedzieli, że jego czas nadchodzi.
Potrzebował tylko odpowiednich towarzyszy.
Zdaliśmy sobie sprawę z tego, że Jordan to najlepszy zawodnik NBA.
Więc rok później odbudowaliśmy całą drużynę.
Krause się tym zajął.
CZERWIEC 1987
Dodaliśmy świetnych zawodników jak Horace Grant i Scottie Pippen.
Zmieniliśmy skład drużyny.
To Jerry'emu Krause'owi należy się uznanie za tak celne skompletowanie zespołu.
Z pewnością najtrudniejsza było dla niego
wymiana Charlesa Oakleya na Billa Cartwrighta.
Potrzebowaliśmy dużego kolesia i Bill świetnie się nadał.
Uwielbiałem Charlesa,
ale to było dla nas lepsze rozwiązanie.
Michael lubił Charlesa, bo ten był jego obrońcą.
Mike zawsze atakował kosz, więc często obrywał.
Charles zawsze stawał w jego obronie.
Oakley atakuje Johna Williamsa.
Ta wymiana była w karierze Krause'a
decydującym momentem.
Charles Oakley był moim kumplem.
Spędzaliśmy razem dużo czasu.
Ale gdy odszedł, zdobyliśmy szansę na wygraną.
Jerry świetnie skompletował drużynę.
Świetne wymiany, kontrakty z wolnymi agentami.
Trzeba mu to oddać.
Ale nie mógł pozbyć się starych nawyków.
LISTOPAD 1997
SCOTTIE PIPPEN KONTYNUUJE REHABILITACJĘ PO OPERACJI KOSTKI.
PODRÓŻUJE Z CHICAGO BULLS, ALE POZOSTAJE NIEAKTYWNY.
Scottie miał z Jerrym problemy, które było widać wielokrotnie.
Część gniewu Scottie rodziła się z faktu,
że poważnie rozważali jego wymianę
po sezonie 96-97.
Każdy może zostać wymieniony.
A moim obowiązkiem jest wysłuchać innych zespołów,
gdy opowiadają o naszych zawodnikach.
Uważamy, że Scottie Pippen z pewnością
jest jednym z najlepszych zawodników
i jesteśmy o tym przekonani.
Nie powiem wam, co będzie w przyszłości,
bo sam tego nie wiem.
Krause stwierdził, że i tak stracą Pippena za rok.
Grupie niewiele już pozostało.
Chciał to przyspieszyć.
Ale właściciele się nie zgodzili.
Nie zgodziłem się, bo stwierdziłem,
że jeżeli Michael Jordan będzie z nami,
zdobędziemy szóste mistrzostwo.
Jak blisko byłeś wymiany Scottiego Pippena?
Dostaliśmy wiele dobrych ofert
za Scottiego i innych zawodników.
Nigdy nie przestanę walczyć
i starać się ulepszyć drużynę.
Właśnie to splamiło moje relacje z Jerrym.
Chciał, żebym czuł się wyjątkowo,
a jednocześnie cały czas był gotowy na wymianę,
choć nigdy nie mówił mi tego prosto w twarz.
Gdy nabierasz doświadczenia,
wiesz, że każdy może zostać wymieniony, ale i tak odebrałem to jako zniewagę.
Swoim podejściem okazywałem mu brak szacunku.
Zawsze przerzucali się docinkami,
ale w pewnej chwili Scottie przekroczył granicę.
Zrobiło się zbyt osobiście.
Pippen zaczął otwarcie wyzywać Krause'a, przeklinał go w autobusie.
Nie mogłem go już znieść. Nie szanowałem go.
Pamiętam obelgi rzucane z tyłów autobusu.
Zdziwilibyście się.
Pippen zaczął ubliżać Krause'owi...
na oczach drużyny.
Musieliśmy poprosić go, żeby się uspokoił.
Można było zauważyć ten podział.
To nie było normalne... Widać było prawdziwą urazę.
„Nie doceniasz mnie.
Chcesz mnie wymienić. Nie płacisz mi.
Pieprz się. Wezmę sprawy w swoje ręce”.
Doszedłem do momentu, gdy poczułem, że muszę zadbać o własne interesy.
Że muszę poszukać innej drużyny.
Pippen domaga się teraz wymiany.
24 LISTOPADA 1997
Nie wróci z rehabilitacji, dopóki Chicago go nie wymieni.
Powiedział, że więcej nie zagra dla Byków.
Że już nigdy nie włoży tej koszulki.
Czy Chicago Bulls mogą zrobić coś, żebyś został?
Nie. Nie widzę już siebie w tym zespole.
Scottie powiedział kilka wstrząsających rzeczy
o tym, że chce, żeby go wymienili.
- Co o tym sądzisz? - Na razie jeszcze nic.
Sądziłem, że Scottie zachował się samolubnie.
Martwił się tylko o siebie
i nie dbał o organizację ani o drużynę.
Skończyłem z nimi.
To oni napisali dla mnie taki scenariusz.
Musiałem zrobić to, co będzie najlepsze dla mnie.
Napisy: Anna Kurzajczyk